Tijdens Rotterdam Art Week
Welkom in de woonkamer van de Armchair Anarchist. Te midden van meubels waarvan de hardcore esthetiek de persoonlijkheid van een anarchist reflecteert, worden vanuit een luie stoel theorieën verkondigd die zelden tot leven komen. De politieke en religieuze symbolen die hem omringen, staan haaks op de libertair-socialistische idealen die hij zegt na te streven. Met een indrukwekkend wapenarsenaal binnen handbereik, bieden de comfortabele stoelen een excuus om de zelfgemaakte strijdmiddelen in de kast te laten verstoffen. Wat overblijft is slechts een kritisch geluid op de heersende autoriteit.
Met deze contrasten onderstreept Atelier Van Lieshout de paradox die ten grondslag ligt aan de Armchair Anarchist. De tentoonstelling bevraagt tegelijk onze huidige manier van actievoeren ten tijden van de geopolitieke onrust. Wat maakt dat daadwerkelijke actie uitblijft bij deze anarchist? Is het gemakzucht, of verlamming door de overvloed aan crises? En, zijn we allemaal niet een beetje een armchair anarchist, nu we vanuit ons bed met één post op sociale media ons kunnen uitspreken tegen de heersende orde om zo ons geweten te sussen?
Welkom in de woonkamer van de Armchair Anarchist. Te midden van meubels waarvan de hardcore esthetiek de persoonlijkheid van een anarchist reflecteert, worden vanuit een luie stoel theorieën verkondigd die zelden tot leven komen. De politieke en religieuze symbolen die hem omringen, staan haaks op de libertair-socialistische idealen die hij zegt na te streven. Met een indrukwekkend wapenarsenaal binnen handbereik, bieden de comfortabele stoelen een excuus om de zelfgemaakte strijdmiddelen in de kast te laten verstoffen. Wat overblijft is slechts een kritisch geluid op de heersende autoriteit.
Met deze contrasten onderstreept Atelier Van Lieshout de paradox die ten grondslag ligt aan de Armchair Anarchist. De tentoonstelling bevraagt tegelijk onze huidige manier van actievoeren ten tijden van de geopolitieke onrust. Wat maakt dat daadwerkelijke actie uitblijft bij deze anarchist? Is het gemakzucht, of verlamming door de overvloed aan crises? En, zijn we allemaal niet een beetje een armchair anarchist, nu we vanuit ons bed met één post op sociale media ons kunnen uitspreken tegen de heersende orde om zo ons geweten te sussen?
